"Iron Man 3"

Hoxe unha de cine, que hai xa algún tempo que non cae ningunha. Os que se pasen habitualmente por este blog seguramente estarían esperando algún tipo de comentario sobre a película de hoxe, xa que desde que empecei con estes comentarios creo que non deixei ningunha, ou polo menos ningunha das máis coñecidas. A miña afección ao cómic e por extensión ao cine de superheroes é ben coñecida, así que era raro que tardara en aparecer por aquí un comentario sobre a última estrea do xénero, a terceira entrega de “Iron Man”, esta vez cun máis que atinado cambio de director que fai que, posiblemente, sexa a mellor das tres en varios sentidos. Non vou negar que a miña favorita é a primeira, sobre todo pola sorpresa, polo ben feita que estaba e porque sigo a pensar que a elección do actor protagonista é a mellor de todas as cintas do xénero, non haberá outro “Home de aceiro” ao que non lle podamos poñer a cara de Robert Downey Jr., moi complicado será para aquel que pretenda recoller o papel.

Hai xa uns días que a vimos e gustounos a todos. Ímonos atopar nesta entrega a un Tony Stark esgotado e agoniado, con continuos ataques de ansiedade e cunha vida complicada e perdendo algo o rumbo. O enfrontamento final da película anterior déixao realmente preocupado e fastidiado, o ter que enfrontarse con algo que descoñecía e ao que lles custou vencer fai que perda algo desa prepotencia, desa chulería que o caracteriza para que o vexamos algo máis humano, sobre todo máis vulnerable. Quizais o mellor desta entrega é que estaremos máis tempo pendentes de Stark e menos de Iron Man e os seus traxes. Aquí o verdadeiro protagonista é a persoa e a súa forma de actuar cando non ten o seu marabilloso traxe posto. Isto non quita que apareza, claro, senón non sería quen é, pero haberá máis momentos de actuación sen parefernalia que con ela. O centro da historia é a reconstrución da persoa, do Stark que foi, é e quere ser e deixando un pouco de lado os seus inventos e traxes voadores. As escenas da metade de película co rapaz ao que se atopa parecéronme realmente boas, rompendo un pouco coa dinámica habitual do personaxe e ao mesmo tempo sen romper coa súa forma de ser, impagable o cinismo e a prepotencia do amigo Stark, que fará que ríamos ben a gusto en máis dunha ocasión. Como sempre o enfrontamento cun antagonista perverso e malvado, que canto máis malos sexan mellor e un invento revolucionario pero que hai que perfeccionar. Ao mesmo tempo o Mandarín é un terrorista internacional que está a cometer atentados nos Estados Unidos, unha serie de fortes e misteriosas explosións que haberá que investigar e controlar. Os personaxes son case os mesmos das anteriores, engadindo a estes antagonistas, que van cambiando en cada unha, dando máis variedade ás historias. Por suposto, ademais de todo isto, Stark é un home intelixente e preparado para todo, veremos como o traxe e todo o seu potencial non son imprescindibles na súa vida e pode saír con ben de varios problemas sen ter que depender del. Esta é outra das cousas que fai que sexa distinta ás anteriores e dálle un aire especial que nos gustou moito. Como digo non lle quita nada de espectacularidade, porque a ten a moreas, sobre todo na última media hora de proxección.

Os actores son os mesmos das anteriores. Impagable Robert Downey Jr. no papel de Tony Stark. Como dixen antes creo que é a mellor elección en todas as historias de superheroes levadas ao cine, parece que o personaxe creouse para el e na miña lista ocupa o primeiro lugar (seguido de Hugh Jackman como Lobezno, claro está). Coméntase que igual no segue coa serie, pois creo que lles vai custar atopar a outro actor que sexa capaz de substituilo cun mínimo de garantías, a verdade. O resto dos actores principais son os mesmos das anteriores, cambiando so os antagonistas centrais do heroes. Aquí temos a Guy Pearce como Aldrich Killian, o cerebro da trama que quere dominar o mundo e ao seu lado o Mandarín, maxistral e sorprendentemente interpretado por o máis que coñecido Ben Kingsley. Por certo xenial no seu papel e con máis dunha sorpresa.

Neste caso temos cambio de director. As dúas anteriores estaban dirixidas por Jon Favreau, que ademais gardábase un pequeno papel como Happy Hogan, o gardaespaldas de Tony Stark e que segue aparecendo nesta reconvertido en xefe de seguridade. Neste caso a batuta é para Shane Black, que ademais figura tamén como guionista. Nesta segunda faceta coñecerémolo por ter escrito os guións de algunhas das mellores películas de acción dos últimos anos, desde a saga de “Arma Letal”, “El último boy scout” ou a xenial pero pouco entendida “El último gran héroe”. Como director de momento o seu traballo é menor en canto a cantidade, a súa primeira película foi “Kiss Kiss, Bang Bang” e esta é a segunda, pero creo que promete. A pesar de non estar centrada nas escenas de acción sabe manter perfectamente o ritmo en todo momento, non hai un ratiño de calma en calquera sentido e en canto parece habela sempre rompe completamente. Ademais o guión ten grandes momentos para este tipo de cine, claro, momentos que chegarán a sorprender máis dunha vez ao espectador tanto polo inesperado como polo simpático. Atentos a unha escena da parte final que é realmente xenial.

Creo que é unha das mellores series en canto a cine de superheroes e ocupa un dos primeiros postos na miña lista de favoritas. Do primeiro lugar non poden saír as últimas de Batman, pero o segundo é para estas, sobre todo polo seu actor protagonista e o ritmo que teñen. En todo momento teñen ao espectador disfrutando dunha das cousa nas que debe destacar o cine, o entretemento e ademais con calidade. Son do mellor no xénero de cine non so de superheroes, senón do cine de acción e de buscar que o espectador estea atento e disfrutando dun auténtico espectáculo que ademais non está completamente baleiro de contido. Neste caso hai algunhas cousas máis que as escenas de acción e Robert Downey dálle ese punto a maiores de calidade que ten este Iron Man. Hai momentos realmente divertidos, sempre apoiados nese cinismo que é unha constante do protagonista, ese estar por riba do resto dos mortais, sentirse superior e aínda por riba demostralo en todo momento, aínda que nesta verase máis cerca do resto das persoas, algo que lle vai custar bastante asimilar. Imprescindible para os seguidores deste tipo de cine, pero como dixen outras veces, creo que calquera que queira pasar algo máis de dúas horas moi entretidas e divertidas tamén disfrutará dela. Recomendada.

"Solo el silencio", R.J. Ellory

Hoxe déixovos unha nova novela do xénero negro que tamén me chegou por recomendación paterna. Non é exactamente un exemplo perfecto do xénero e algúns críticos e o propio autor falan dela como unha forma especial dentro deste xénero, como un thriller a cámara lenta, no que o núcleo central é outro e non a historia de asasinatos, resolución de misterios ou captura dun desapiadado asasino, aínda que de todo isto ten, claro. O autor é R. J. Ellory e a novela titúlase “Solo el silencio”, editada no ano 2011 por RBA Libros. Un autor que non coñecía e que me gustou bastante, sobre no sentido de como xoga con moitos dos lugares comúns do xénero para facer algo lixeiramente distinto en moitos sentidos.

A primeira sorpresa foi descubrir que non é un autor americano, algo que se me pasou pola cabeza cando estaba a ler a súa novela. Roger Jon Ellory é inglés, nado en 1965 en Birmingham. Tras uns primeiros anos marcados polo abandono do seu pai antes do seu nacemento ou a morte da súa nai, pasar por diferentes internados e rematar estudando na súa cidade natal. É diplomado en artes gráficas e deseño, abandonando a universidade antes de licenciarse. Aos 17 anos foi arrestado por caza furtiva e condenado a prisión. Interesouse polo deseño gráfico, a fotografía e a música, actualmente forma parte dun grupo musical. Entre as súas influencias á hora de escribir recoñece as de Conan Doyle, Tolkien ou Stephen King e doutros importantes autores de ficción, xénero ao que é afeccionado. Comezou a súa primeira novela con 22 anos. Entre 1987 e 1993 escribiu máis de vinte novelas, a maior parte delas rexeitadas polas editoriais. Por esa razón deixou de escribir, pero retomou a actividade no ano 2001. Empezou a traballar como oficinista e dedicou as súas horas libres a escribir de novo. Entre 2001 e 2003 rematou tres novelas, “Candlemoth” foi unha delas e conseguiu publicala en 2003, cun certo éxito dentro e fóra do seu país. Desde aí ata 2013 publicou dez novelas máis, gañando algúns premios de certa importancia. A que vos deixo hoxe é a súa quinta novela nesta serie, con gran éxito, traducida a vinte idiomas e con varias nominacións e premios gañados, incluso chegará ao cine. Polo que vin é, de momento, a única que se pode ler en castelán. Como curiosidade dicir que hai uns anos descubriuse que baixo varios pseudónimos o propio autor dedicábase a dar boas valoracións e críticas das súas novelas en páxinas web de ventas, como Amazon. Chegaba a cualificalas de xeniais, magníficas ou de obras mestras modernas, ao mesmo tempo que atacaba a algúns dos seus competidores.

A novela transcorre no pequeno pobo de Augusta Falls, en Georgia, ao sur dos Estados Unidos a finais dos anos 30, chegando case ata os nosos días. O protagonista central é Joseph Vaughan, que nese momento so conta con doce anos de idade, nun mundo dominado pola ameaza da Alemaña nazi e o principio da Segunda Guerra Mundial. Aos seus poucos anos verase inmerso nun mundo de tristeza e violencia. O primeiro golpe é a morte do seu pai, quedando so coa súa nai nunha pequena granxa das aforas do pobo e con poucos recursos económicos. Ademais diso empezarán a aparecer cadáveres de nenas brutalmente asasinadas. Tras secuestralas o asasino mátaas e mutílaas salvaxemente, deixándoas despois onde calquera poderá atopalas. Joseph, pensando nas nenas e sobre todo nunha das súas veciñas, decide formar unha patrulla con varios dos seus compañeiros, os Vixiantes, para tentar atopar á persoa que está a facer esas barbaridades, pero todos os seus esforzos non chegarán a bo porto. Os asasinatos continúan, a policía de varios condados está completamente desorientada, non teñen pistas nin a máis mínima idea de quen está a facer estas cousas. Joseph non ten demasiados amigos e a relación coa súa profesora vaise facendo cada vez máis estreita. Ela ve algo nel, un talento especial que non quere que desaproveite. A Joseph gústalle escribir e ela será a encargada de que desenvolva ese potencial que ten, animándoo, dándolle lecturas e conseguindo que participe nalgúns concursos. Pero nada serve, nin a patrulla nin o traballo policial. Joseph vai crecendo, a súa vida vai cambiando en moitos sentidos e os asasinatos non paran. Incluso el será un dos que atope a unha das nenas salvaxemente asasinadas. Todo fai pensar que ten que ser alguén que pertenza a algún dos pobos que están preto aos lugares onde van aparecendo, pero a policía segue sen pistas. En certo momento un veciño parece ser o asasino, varios obxectos das nenas mortas aparecen no seu poder, por fin parece que todo rematou. Pero cincuenta anos despois, tras moitas cousas, os asasinatos non paran. Rematará algunha vez? Quen é o brutal asasino? Toda esta historia, acompañada da vida de Joseph Vaughan, que é un dos núcleos centrais da historia.

A min a novela gustoume bastante. Está escrita con sobriedade, sen demasiados excesos e ao mesmo tempo lese dunha forma fluída e a historia faise interesante. Como dixen ao principio nalgúns sitios falan dela como un thriller a cámara lenta, polo que está lonxe da típica historia do xénero. Aquí non temos pistas, investigacións nin moito menos acción, disparos ou esas cousas. Se lle quitamos o compoñente do asasino en serie podería ser unha historia case igual de interesante pero na que quedarían sen explicar algunhas reaccións, situacións ou formas de comportarse dalgúns personaxes. Os asasinatos das nenas son un fío central da vida de Joseph que se vai alongando a través do tempo e que ten unha gran influencia en todo o que lle vai pasar ao longo da historia. Pero a trama está centrada neste personaxe principal, na súa vida desde a súa infancia nese pequeno pobo ata case o final, cando vive en Nueva York. Ao longo de todo ese tempo coñeceremos todo o que lle pasa, que non será pouco. Non é unha novela negra nun sentido preciso, é un relato narrativo que ten como detonante das situacións a ese asasino en serie de nenas. A historia é interesante e está ben desenvolvida e será imposible que non nos preguntemos varias veces quen pode ser ese brutal asasino, pero ao mesmo tempo interesaranos moito a vida de Joseph e o que lle vai pasando, como vai desenvolvéndose e todos os problemas que terá. Ademais diso todos os personaxes que xiran ao redor del son importantes, desde os que están ao seu lado nos seus primeiros anos ata os que irán aparecendo a medida de que crece.

Como curiosidade comentar que antes de ler a novela non vira nada da vida do autor nin das súas influencias. Cando estaba a ler os primeiros capítulos pensei que me recordaba en moitas cousas a algunhas historias dun dos meus autores favoritos, Stephen King. En concreto moitos dos momentos dese principio trouxeron á miña memoria un dos seus mellores relatos curtos, “Verano de corrupción”, de onde saíu unha das mellores películas que toman os seus contos como base, “Cuenta conmigo”. Esa relación que se establece entre Joseph e os seus amigos, a complicidade e moitas das situacións que pasan semellaban en moito a esa historia. Todo quedou máis claro cando lin que este autor era unha das influencias que el mesmo recoñecía, é imposible non darse conta.

Como dixen, unha novela negra algo distinta ao habitual, sen moitos dos elementos típicos do xénero e con outros que si aparecen, con cousas engadidas que fai que sexa interesante e entretida. Creo que podería gustar aos afeccionados ao xénero, pero tamén a moitos que non o sexan, porque como dixen é máis a narración dunha vida completa que a investigación desa decena de asasinatos. Lese con interese e creo que consegue atrapar ao lector nesa vida de continuos altibaixos, con bos e malos momentos. Sobre todo porque cando empezamos a ler estamos ao mesmo tempo coñecendo o final e o principio da historia, partimos como lectores do final para ir vendo como se vai desenvolvendo todo, pero non quero contar máis porque penso que merece a pena que a leades. Anotarei ao autor, creo que as súas outras novelas poden resultar apetecibles.

"Los últimos días"

Hai xa un tempo que apareceu por aquí o último comentario sobre cine, unha actividade que tiñamos un pouco deixada de lado. Estas últimas vacacións, tendo en conta o bo tempo que tivemos, fun dúas veces ao cine, así que o comentario de hoxe é sobre unha das películas que vimos. A outra, “G. I. Joe, la venganza” non é máis que un mero entretemento do que pouco máis se pode dicir que iso, pero a verdade é que a carteleira tampouco deixaba demasiada marxe para a elección. Tampoco somos demasiado afeccionados ao cine español, pero vimos o trailer e chamounos a atención. Relacionado con isto, un pequeno aparte. A ver se os encargados de montar os trailers córtanse un pouco. Ultimamente case non é necesario ir ver a película, con velo case te chega porque practicamente todo o importante ou central da historia aparece nel. O trailer non debería ser máis que un reclamo, unha forma de chamar a atención do espectador para que vaia ver a cinta, pero é algo que case te podes aforrar, porque salvo o final contan case todo. Fomos ver “Los últimos días”, cine español con vocación internacional que non está nada mal. Por algún lado lin que agora falan de facer cine á americana, unha afirmación que non me gusta demasiado. Eu prefiro pensar en que están a facer un cine que se pode exportar, que calquera espectador de case calquera sala do mundo pode ver e disfrutar con el. Creo que incluso os espectadores de aquí estamos un pouco cansos de ver case sempre o mesmo e se queren que a xente vaia ás salas teñen que pensar en facer cousas algo máis entretidas e que chamen a outro tipo de espectador. Nestes últimos anos houbo unha serie de historias que responden a xéneros como a acción, o terror ou a ciencia ficción, xéneros que non aparecían demasiado polas salas con firma española. Están aparecendo novos directores que, normalmente con financiación na súa maior parte estranxeira ou con actores de fóra, están a conseguir abrir portas que ata agora estaban pechadas.

Estamos en Barcelona na época actual. A historia céntrase en dous personaxes, que son os que levaran o peso da mesma. Por un lado temos a Marc, un rapaz que traballa nunha empresa de software na que pasa máis horas que na súa casa, onde espera por el Julia, a súa parella, que traballa nunha xoguetería dun centro comercial. Por outro lado temos a Enrique, un executivo de alto nivel que é o encargado de facer funcionar empresas, de apertar aos traballadores e de botar a aqueles dos que poden prescindir. Dous personaxes completamente distintos que nunca pensaron que poderían ter algún tipo de relación e moito menos que ían pasar unha verdadeira, violenta e perigosa aventura. Algo raro está a pasar en todo o mundo, xente que ten pánico a saír da casa, suicidios e estraños fenómenos. Algo hai no aire que provoca que a xente sufra unha grave especie de ataques de agorafobia que rematan coa morte cando se atreven a saír ao exterior. Ante isto todos vense obrigados a vivir nas súas casa, igrexas, hospitais ou o lugar onde os collera o momento no que todo o mundo vese afectado. A Marc e Enrique atoparémolos no edificio no que o primeiro traballa e o segundo é o encargado dos axustes de persoal. Enrique é un home duro, seco e individualista, que vai ao seu sen pensar en ninguén máis, capaz de pisar a calquera e de pasar por riba de calquera con tal de conseguir o que quere. En certo momento Marc descobre que Enrique ten un GPS e decide falar con el, pedirlle a súa axuda ou colaboración para tentar saír de aí. Marc quere ir a súa casa, quere ver se Julia aínda está alí e recuperala. Enrique ten un obxectivo distinto, tamén quere saír, pero a súa idea é ir a zona da Vila Olímpica. Cada un ten cousas que o outro quere e conseguen chegar a un acordo bo para os dous, pero tan frouxo como o momento no que viven. Así empezará unha viaxe polos túneles do metro, os sumidoiros e o subsolo da cidade. Uns lugares cheos de xente, de persoas desesperadas que non se atreven a saír e aliméntanse do que poden. Grupos violentos, xente perdida, de todo atoparán nesa especie de odisea pola Barcelona subterránea.

O peso da historia recae nos dous actores principais e son eles os que levan a voz cantante en todo momento. Enrique está interpretado por José Coronado, para min un dos mellores actores, sobre todo en certo tipo de papeis, do panorama español. Creo que a primeira vez que me fixei nel foi vendo unha serie española de hai xa uns anos e que non estaba nada mal, “Periodistas”. Ultimamente especializado en papeis de home duro e algo violentos, impecable en “No habrá paz para los malvados” ou “La caja 507” por exemplo. Aquí segue esa liña e gustoume moito o papel que interpreta en todos os sentidos, os xestos, as caras, a voz, sempre convincente e enchendo a pantalla coa súa presencia, tanto que cando non aparece parece que falta algo e a película perde un pouco. O outro papel principal, o de Marc, está interpretado por Quim Gutiérrez, un actor que empezou en series da televisión catalá e que agora está a facer algo de cine. Non o vira antes e gustoume por momentos, un pouquiño irregular desde o meu punto de vista. Ten escenas realmente boas e outras, sobre todo en canto a matices de voz, que me deixaron algo máis frío, pero aínda así tamén está ben. O outro papel cunha certa relevancia, aínda que moito menor, é o de Julia, a actriz Marta Etura. As poucas escenas que ten resólveas moi ben.

Os directores da historia son ademais os guionistas, os irmáns Álex e David Pastor. Dous novos directores e escritores dos que non oíra falar demasiado. Despois de varias curtas, a súa primeira película foi “Infectados” (2009) que non vin pero que segue a liña de cine de ficción e terror. A de hoxe é a súa segunda historia longa e vendo o éxito que está a ter e a súa posible saída internacional non creo que sexa a última. A historia está ben levada, cos momentos xustos de tensión metidos cada pouco ao longo da mesma. As escenas de acción son as xustas e están ben rodadas e incluso temos algunha sorpresa inesperada. Quizais o único que non me gustou moito foi un uso algo esaxerado do flash-back. Vannos contar a historia con continuos saltos cara atrás no tempo para que vaiamos entendendo o que está a pasar pero en algunha ocasión algún deles en lugar de explicar fai que caia nunha certa repetición. As escenas máis impactantes e logradas son as de unha Barcelona baleira, desolada e nun camiño cara á destrución que non parece ter volta atrás. O uso dos efectos especiais creo que está feito na súa xusta medida, sen dominar por riba da historia. Creo que en xeral fixeron un bo traballo e anotarei para estar pendente das súas futuras producións.

A película gustoume bastante. Nalgunhas críticas lin opinións de todo tipo. Algúns falan dun uso esaxerado de certos tópicos de historias parecidas, algo que pode ser certo, pero que tampouco me parece un defecto en si mesmo. É máis, creo que ten unha boa mistura entre certas ideas orixinais e o uso de camiños xa coñecidos, algo que pode quedar tamén no terreo da homenaxe a clásicos do xénero apocalíptico. Outros falan de fallos no guión ou de cousas pouco lóxicas ou cribles, o que tamén é certo, pero que alguén me diga que historia deste tipo non os ten. Ningunha delas soportaría unha análise en profundidade de algo que, no fondo, non ten máis intención que a de entreter ao espectador. E iso é algo que consegue, estivemos atentos, entretidos, tensos e pendentes da historia, algo que vai no seu favor. Quizais podemos botar de menos algo máis de desenvolvemento, algún personaxe con algo máis de peso ou algunhas ideas que poderían alongarse algo máis para darlle un pouco máis de peso á cinta, pero é o que hai e tal cal é gustounos.

Eu recoméndoa aos afeccionados ao xénero, non creo que os decepcione. Creo que é un bo paso cara a unha cinematografía algo distinta á habitual e que pode facer que certo tipo de público que escapa das salas simplemente por ser española volva a elas.

"La reina descalza", Ildefonso Falcones

As dúas novelas anteriores do autor de hoxe apareceron por aquí ao pouco tempo de empezar con este blog, alá polo mes de marzo de 2010. Non podía deixar pasar a terceira, de moi recente aparición no mercado editorial e esperada cunhas certas ganas por parte dos lectores habituais do xénero. De momento está a ter boas ventas e as críticas son de todo tipo, como soe suceder. A min gustoume por momentos, noutros non tanto e creo que repite en demasiados momentos esquemas das anteriores, sen engadir demasiadas novidades, así que me gustou algo menos que as outras dúas. O autor é Ildefonso Falcones e a novela que nos acaba de deixar é “La reina descalza”, editada por Grijalbo.

Ildefonso Falcones é avogado e exerce a súa profesión en Barcelona. A súa primeira novela, “La catedral del mar” (2006) chegou a ter un gran éxito e foi publicada en máis de corenta países, recibindo varios premios. A súa segunda novela, “La mano de Fátima” apareceu no 2009 e repetiu a liña do anterior. Nestes momentos é un dos autores máis vendidos e lidos en varios países e as súas novelas son garantía de éxito. “La reina descalza” é a máis recente, publicada apenas hai unhas semanas e de momento leva a mesma liña de ventas que as anteriores.

Sevilla, 1748. Caridad é unha escrava negra que chega ao porto de Cádiz tras unha viaxe desde Cuba na que acompaña ao seu amo. Pero na travesía este morre e antes de facelo entrégalle un documento no que lle da a liberdade. En Cuba dedicábase a traballar co tabaco, cunha dura vida de escrava, obrigada a deitarse co seu amo, que entregaba aos seus fillos tras o nacemento. Agora está soa en España, sen saber moi ben a onde ir nin que facer coa súa vida. Unha muller triste, calada e taciturna, tan acostumada a recibir ordes que non se ve capaz de facer case nada por iniciativa propia. Animada por un sacerdote que a ía con ela na viaxe acaba en Sevilla, buscando o Convento dos negros, un lugar no que cre que poderán axudala. Pero a súa chegada a Sevilla é practicamente secuestrada por un home que a obriga a prostituírse, levando unha vida moi parecida á que levaba en Cuba. Todo cambia cando coñece a Melchor Vega, un patriarca xitano, seco, serio e cabeza da familia Vega. Para el dedicarase a traballar co tabaco co que contrabandea e a cantar, algo que a Melchor lévao a un mundo cheo de paz e de sentimentos. Pero ademais coñecerá a Milagros Carmona, unha rapaza xitana que será unha das que conseguirán que a vida de Caridad dea un xiro e cambie, pasando a considerarse cada día máis unha persoa. Vivirá no barrio de Triana, onde están confinados todos os xitanos de Sevilla, dedicándose de forma legal ao traballo da forxa e de forma ilegal sobre todo ao contrabando de tabaco, un xénero que está controlado por completo polo Estado. Milagros Carmona é a neta de Melchor, unha rapaza vital, alegre, gran bailarina e cantante que ademais de dedicarse a ir por Sevilla nas festas a ler a boaventura á xente tamén actúa coa súa familia en festas de nobres da cidade. Está namorada de Pedro García, un amor imposible, xa que os Vega e os García son dúas familias que están enfrontadas dentro do mundo dos xitanos. Melchor Vega pasou unha boa tempada nas galeras condenado por culpa dos García, algo que nunca lles poderá perdoar. Así que vive dentro dun amor imposible moi preto duns Romeo e Xulieta xitanos. Ao redor deles outros personaxes de maior ou menor importancia, desde Ana Vega, unha xitana con gran carácter, orgullosa da súa raza e nai de Milagros, ata fray Joaquín, un crego sevillano namorado perdidamente de Milagros. Todos eles conformarán unha historia chea de desgracias, violencia e drama que van a máis a medida que avanzamos na lectura. Todo comeza coa orde do Rei de España de meter no cárcere aos xitanos, separando a familias e levando aos homes a un sitio a ás mulleres e os nenos pequenos a outro. Iso fará que Caridad estea, de repente, soa, perdida e con poucas expectativas, sen saber que facer. Pero todo irá cambiando pouco a pouco, separacións, reencontros e todo tipo de situacións, unhas máis inesperadas que outras.

Estamos ante unha novela, como no caso das dúas anteriores, que non é, para min, exactamente unha novela histórica, aparece dentro do xénero de ficción histórica. Transcorre a mediados do século XVIII e circula ao redor de moitos datos reais, pero os personaxes e o desenvolvemento da historia é ficción, non hai un so personaxe con certo peso dentro da historia que responda á realidade. Por suposto que iso non é ningún defecto e é de destacar o traballo de investigación do autor sobre varios aspectos da historia. Por un lado o tema dos xitanos, que son os auténticos protagonistas da historia. Atoparemos datos sobre a súa forma de vida e os seus costumes, aínda que creo que nalgúns momentos pode caer en certos tópicos ou lugares comúns e tampouco é que se aborde demasiado en profundidade a vida deste pobo. Se é interesante toda a persecución por parte das autoridades que sufriron naquela época, os encarceramentos, as prohibicións de realizar moitos tipos de actividades e incluso de viaxar, os castigos e a violencia que se exerceu sobre eles. Na novela moito máis reflectido no mundo das mulleres que no dos homes, que son as auténticas protagonistas da maior parte dos feitos que nos vai contar. Interesante tamén todo o que nos aporta o autor sobre o mundo do tabaco, xa un monopolio estatal naquela época. O cariño con que Caridad trátao, tócao ou traballa con el. O contrabando, levado polos xitanos na súa maioría, pero tendo detrás á igrexa, que é a que puña o diñeiro e consumíao na súa maior parte, sen ter que pasar polos estancos estatais. Tamén aporta datos, en menor medida, sobre os teatros do XVIII, o seu funcionamento e como eran as funcións, que gustaba e que non, quen os levaba e como era a vida dalgúns dos actores. A vida en Madrid en 1750 tamén será outro aspecto sobre o que teremos bastantes e interesantes datos. Nese sentido toda esa información resultoume atractiva, aportoume cousas que descoñecía e está bastante ben introducida dentro da historia.

No que se refire á historia en si non terminou de gustarme completamente, é máis, pareceume algo excesivamente simple. Nas dúas novelas anteriores algúns comentarios dicían que unha das cousas que lles gustaran menos era que as desgracias que lle sucedían aos protagonistas eran continuas, quizais demasiadas para ser cribles, demasiado concentradas nunhas poucas persoas. Pois nesta creo que pasa o mesmo pero levado a un punto un pouco máis alto. Nalgúns momentos parecía estar a caer no folletín puro e duro, nas desgracias e na violencia un pouco sen sentido, en levar as cousas a extremo demasiado extremos, chegando a resultar excesivo, polo menos desde o meu punto de vista. Hai certos momentos, sobre todo a mediados da historia, que parecen algo esaxerados e incluso innecesarios para o transcorrer da historia. Poucas son as alegrías que teñen os personaxes, sumidos nunha vida chea de decepcións e tristezas, moitas delas ademais esperadas xa polo lector, quizais deixa demasiadas portas pechadas a algunha sorpresa e como lectores imos esperando case todo o que vai pasando.

Ademais tendo en conta o título a protagonista central parece ser Milagros Carmona, pero para min non foi o personaxe que máis me gustou. Engadiría antes tamén que algúns non están tan desenvolvidos como outros, a pesar de ser importantes, outro aspecto que non me convenceu demasiado e no que me pareceu que a historia afrouxaba un pouco. As veces non están tan claras as motivacións de algúns e algunhas deles para facer o que fan, o que pode desconcertar un pouco ao lector, ou parecerlle que os actos que realizan poden ser algo esaxerados ou desmedidos para o que sabemos deles. De todos modos gustáronme moito dous dos personaxes centrais e parte da historia que se centra neles dous foi a que, con diferencia, máis me gustou de toda a novela. Creo que Melchor e Caridad comen a todos os demais, cada un coas súas característica e a súa forma de actuar fixeron que tivera ganas de seguir lendo, cousa que non sei se pasaría se faltaran ou a súa participación na historia fora menor.

“La reina descalza” é unha lectura máis ou menos entretida. Non chega a facerse pesada ao longo das súas algo máis de setecentas páxinas aínda que creo que ten momentos moito mellores que outros e nalgúns o autor alóngase demasiado. Non chegou, en xeral, a atraparme como os dous anteriores aínda que si o fixo algo máis que outras do mesmo xénero. Caridad e Melchor, como dixen, parécenme o mellor da historia, a parte que máis me gustou e que atraeu, chea de matices e de bos momentos. A outra parte, a historia de Milagros a algún dos outros personaxes non o fixo tanto, non me resultou atrainte ou interesante, quizais algo máis tópica e esperada. A novela lese con agrado, pero creo que está algo por debaixo das súas dúas historias anteriores. Recomendable para pasar un bo rato e, iso si, saber máis dunha cousa interesante sobre a vida do século XVIII.

"El abuelo que saltó por la ventana y se largó", Jonas Jonasson

A novela de hoxe levaba tempo na miña lista de pendentes, pero unha amiga e compañeira púxose con ela e recomendouma, subiu algúns postos e foi unha das miñas últimas lecturas. Simpática, divertida, cínica, sarcástica e algunhas cousas máis pódense dicir dela, sobre todo que se le cun sorriso continuo nos labios. Tivo un gran éxito no momento da súa publicación, a mediados do ano pasado e podedes atopala na editorial Salamandra. O autor é Jonas Jonasson e a novela “El abuelo que saltó por la ventana y se largó”.

Pär-Ola Jonas Jonasson é un autor sueco nado en 1961 en Växjö, no sur de Suecia. Estudou sueco e castelán na universidade de Gotemburgo e posteriormente traballou como periodista en diversos medios. En 1996 fundou OTW, unha compañía de medios de comunicación coa que tivo bastante éxito, chegando a ter máis de cen empregados. A finais do 2003 podemos dicir que se farta de vivir so para traballar e por razóns médicas e persoais vese obrigado a vender a súa empresa no 2005 e cambiar radicalmente de vida. Trasládase a Sörmland, na costa sur de Suecia e posteriormente marcha a vivir a Suíza, onde se concentrou en escribir un libro, aquel que tiña na súa cabeza desde había tempo. De aí saíu esta de hoxe que é a súa primeira novela, publicada en Suecia no 2009. O libro foi un gran éxito tanto no seu país como nos que se foi publicando posteriormente. Desde o ano 2010 vive co seu fillo na illa sueca de Gotland. A novela foi traducida a máis de 30 idiomas e, posiblemente, sexa levada ao cine. Traballa agora na súa segunda novela. Como el mesmo comenta, hai que ser moi valente para ser un escritor sueco e escribir unha novela que non pertenza ao xénero negro e tirar polo camiño do sarcasmo e a ironía.

O protagonista central da historia é Allan Karlsson. Vive nun xeriátrico e o día da festa do seu cen cumpreanos, á que asistirá todo o mundo (alcalde, prensa...) decide escapar. Non é un plan preconcibido, non á algo que tivera pensado durante un tempo. Poucos minutos antes de que vaian avisalo para que vaia á festa que lle teñen preparada abre a fiestra da súa habitación e marcha sen ter claro nin a onde nin para que, so sabe que quere marchar de alí. Os seus anos son moitos, a súa axilidade pouca, pero moitas as súas ganas de vivir. En zapatillas e sen nada máis que o posto escapa do lugar onde vive, o lugar no que non quere morrer. Ponse a andar e chega á estación de autobuses, onde pide un billete para calquera sitio, aquel para o que lle alcance o diñeiro que leva enriba. Un rapaz pídelle que lle garde unha maleta mentres vai ao baño e Allan ve a oportunidade de conseguir algo de roupa e sabe Deus que máis. Así que colle a maleta, moi pesada por certo, sobe ao autobús e vaise. O que non sabe é que na maleta hai cincuenta millóns de coroas que pertencen a un grupo de delincuentes, Never Again. A partir de aquí todo converterase nunha gran e moi divertida aventura para o lector chea de novos personaxes, situacións ridículas ou perigosas e un montón de peripecias que non vou contar en absoluto, o mellor é lelas e deixar que o sorriso ou incluso algo máis apareza na cada do lector.

A narración irá alternando as distintas situacións que Allan terá que afrontar, xunto con algúns compañeiros de viaxe que se irá atopando, coa propia historia deses cen anos de vida que carga ás súas costas. Moitas cousas coñeceremos de toda esa vida e nesa historia radica, para min, unha das xenialidades da novela. Converterase case noutra historia do século XX (moito máis divertida e curiosa que a triloxía de Ken Follet que comentei hai pouco) con este curioso personaxe como eixo central. Allan certo día decide, porque si, marchar de Suecia e ir a coñecer mundo. Pero non pequenas viaxes, non, grandes e complicadas viaxes por case todo o mundo. Ao longo dos mesmos irá tomando contacto con case todos os grandes personaxes da historia do século XX a nivel mundial e terá certa participación nalgúns dos grandes acontecementos do século. Esta parte do relato pareceume realmente xenial, divertida, amena e incluso crible nalgúns momentos, claro que noutros non. Pero non creo que esa fora a intención do autor, evidentemente non é unha novela histórica, pero Jonasson soubo cruzar ao seu protagonista cunha serie de personaxes reais conseguindo un relato máis que curioso e que consegue que o lector imaxine case todas as situacións. Iso non lle resta ningún valor ao relato do momento actual, de como Karlsson vai coa súa maleta por Suecia adiante atopándose cunha serie de personaxes tamén interesantes e curiosos. Todos eles, desde os delincuentes, os policías, os xuíces e aqueles que se fan os seus amigos, forman un conxunto que se combina á perfección. De todos eles, ademais, coñeceremos o suficiente para ver como todos os seus actos están perfectamente xustificados, non son so seres ridículos dentro dunha historia que pode parecelo. Evidentemente non estamos ante un relato realista, é completamente fantástico pero con tal dose de realidade que ata a presenza dun elefante como un elemento importante pareceranos completamente lóxica.

A historia e a súa lectura conteñen simpatía, diversión e risas pero sobre todo sarcasmo e ironía. A forma na que a maior parte dos personaxes históricos están tratados fará imposible que non riamos, ao mesmo tempo que en todos eles aparece un leve aire de crítica ante moitas das decisións que tomaron durante as súas vidas. Como dixen antes non vou mencionar a ningún para non desvelar demasiado, porque unha das mellores cousas que ten a historia é o elemento sorpresa. Leremos pensando que xa non poderá pasarlle nada máis ao amigo Allan, pero o autor sempre será capaz de sorprendernos con algo máis, con un paso adiante na historia que nunca, ou case nunca, esperaremos. Ao final descubriremos como o máis importante é a amistade, a felicidade e as boas relacións entre as persoas, que todo, ata o máis dramático, ten arranxo e que nunca nada está perdido pase o que pase, ao día seguinte sempre sae o sol e se as cousas non se arranxan dunha maneira farano doutra, aínda que para iso teñamos que mentir, inventar historias ou falsear a realidade.

A verdade é que gustoume moito a novela, xenial para pasar un bo rato, tanto que ata se me fixo curta e tivera lido máis con moito agrado. O estilo é sinxelo, fluído e áxil, sempre está a pasar algo e nada pasa porque si. Veremos como ata os momentos máis estraños ou ridículos volverán de repente para arranxar, ou estropear algo. Os personaxes parecéronme todos xeniais, desde o protagonista ata a enfermeira que Allan non soporta e que lle fai a vida imposible. Todos eles teñen algunha participación importante no relato, e ademais, de todos eles coñeceremos, en maior ou menor medida, algo das súas vidas que fará que saibamos moito máis sobre eles do que o propio autor conta. E non esquezamos ese aire de humor negro que está presente en toda a historia, xogando con elementos como a morte ou a violencia e sempre dándolle a intención de provocar o sorriso ou o asombro. Creo que moi recomendable para pasar un bo rato, estou seguro de que vai gustarvos e, sobre todo, de que os vai sorprender en máis dun momento. Lede a historia de Allan e os seus amigos, xa me diredes que tal.

"Dexter", as novelas de Jeff Lindsay

Unha das primeiras series que comentei neste blog, polo mes de febreiro de 2010 foi “Dexter”, da que agora estou a ver a sétima temporada, que nalgúns momentos estame a decepcionar un pouco, rizando o rizo demasiado creo eu. Aínda así o personaxe segue a ser fascinante e segue a ter case o mesmo tirón que nas anteriores. Claro que algunha desas temporadas deixou o listón tan alto que non é sinxelo polo menos manterse. Como digo a pesar de esa lixeira decepción sígoa con ganas, esperando a ver como resolven as cousas. Dexter forma parte xa do mundo televisivo, unha serie con orixinalidade, dureza e moi pouco condescendente co espectador, como dicía naquel comentario, é fascinante ver como os guionistas conseguen que sintamos unha certa empatía e simpatía por un personaxe como el. Hoxe non vou falar da serie, que iso xa tocou, pero si de algo que seguramente os verdadeiros afeccionados xa coñecen pero que moitos outros non. É un personaxe de novela inicialmente, dunha serie de novela que teñen como autor a Jeff Lindsay. Tras o éxito da publicación da primeira a produtora Showtime decidiu iniciar a serie, cunha primeira temporada que segue máis ou menos esa novela. Logo digamos que se inspira nalgunhas situacións e momentos do resto das novelas, pero segue argumentos propios, sempre mantendo aos personaxes centrais e todas as características dos mesmos.

Jeff Lindsay é o seudónimo de Jefrey P. Freundich, novelista e dramaturgo nado en Florida en 1952. É licenciado en literatura pola Universidade de Middlebury. Posteriormente realizou un máster en dirección teatral. Nos seus inicios traballou como actor e músico. É autor de máis de vinte obras de teatro, algunhas musicais, e varias producións de televisión e de cine. Nalgunhas delas colabora coa súa dona, Hilary Hemingway, sobriña do coñecido novelista. Tras varias novelas e traballos en periódicos de Florida, a fama chegoulle coa publicación de “El oscuro pasajero” en 2004, primeira das novelas dedicadas ao personaxe de Dexter e que serviu de base para a serie de televisión. Por esa novela foi nominado a un premio para novelistas noveles, pero foi eliminado do mesmo ao ver que tiña novelas anteriores publicadas con seudónimo. Outras novelas da serie son “Querido Dexter” (2006), “Dexter en la oscuridad” (2008), “Dexter por decisión propia” (2010) e a última traducida e que remato de ler hai pouco é “El asesino exquisito”. En inglés a última é “Double Dexter”, do 2011.

Que teñen en común as novelas e a serie? Como comentei a primeira temporada da serie parte da primeira das novelas, seguíndoa cunha certa fidelidade en canto a aspectos argumentais e ás características básicas do personaxe. Do mesmo modo a maior parte dos personaxes das historias en papel aparecen na serie máis ou menos coas mesmas características. A súa irmá, os outros forenses, os axentes da policía de Miami, o misterioso irmán do protagonista, a súa noiva e futura esposa xunto cos dous fillos desta... Practicamente todos están nas novelas, pero tras a primeira temporada toman camiños distintos e non podemos dicir que algunha delas estea baseada nas novelas posteriores. Si que teñen momentos tomados de algunha delas, asasinos que aparecen nalgún momento poden converterse nos protagonistas televisivos, pero en ningún caso asociemos cada unha das entregas editadas coas que podemos ver en televisión. Tamén, en xeral, as formas de comportarse destes personaxes que xiran ao redor do protagonista son comúns a ambas. Se vimos a serie e logo lemos as novelas veremos como le poñemos cara ao mesmo tempo que lemos a todos os personaxes. Deborah é tan mal falada, seca e borde nun sitio como no outro; Masuka é igual de friki e insoportable en ambas. Teñamos en conta que Lindsay, o creador de todo este mundo, participa de forma activa en todos e cada un dos episodios da serie. En ambos casos o éxito dos dous medios foi unha sorpresa para todos. Non esperaban que poñer como protagonista a un asasino en serie que traballa coa policía e encárgase de calmar os seus instintos matando a xente que segundo o código que lle ensinou o seu pai adoptivo meréceo chegara a ter o público que ten. Así que de momento temos seis novelas e sete temporadas de serie, a oitava chegará á televisión americana a mediados de ano.

E, que distingue ao Dexter de papel do da pequena pantalla? Pois a pesar de ter o mesmo aire son algo distintos. Podemos dicir que o da televisión, evidentemente, está algo máis suavizado que o das novelas, máis preto e máis simpático para o espectador. Os seus actos aparecen como algo máis xustificados, máis razoados e lóxicos. Na serie nese sentido é máis suave o personaxe, incluso chegando a sufrir nalgún momento por aquilo que fai. Ese código que o seu pai ensinoulle é a base do seu comportamento e incluso esfórzase por ter sentimentos humanos. O Dexter das novelas é, se cabe, moito máis escuro, máis negro e máis cruel. Os diálogos internos con ese escuro pasaxeiro que vive no seu interior son moito máis directos, máis crueis e xustificando máis a violencia na que vive inmerso. Este outro Dexter non so non entende a maior parte dos comportamentos sociais da xente que lle rodea, senón que se burla deles, ridiculízaos e os seus intentos por comportarse como o resto parecen case ridículos. É moito máis cínico con ese tipo de actuacións, con todo o que ten que facer para encaixar nunha sociedade que non entende porque non é capaz de sentir o mesmo que os demais. Neste sentido é moito máis frío e moito máis cínico, máis directo. Case todo o que lle rodea pode converterse en algo que ridiculizar, case como se o mundo fora unha gran obra de teatro onde el, que non está mediatizado por todos eses sentimentos humanos, dirixe todo ao seu antollo e ri de todo. Todo isto cambia nalgún momento, pero non vou contar nin en cal nin en que novela. O Dexter das novelas está en estado puro, sen pulir nin suavizalo para que non apareza ante o espectador como un asasino desapiadado. Nas novelas dependendo de que estea a facer ou en onde estea case temos dous personaxes distintos, que falan de formas distintas e ven a realidade tamén de dúas formas. Por un lado temos ao solitario, que so está acompañado do seu escuro pasaxeiro, unha constante en cada páxina, frío, seco e directo. Por outro lado temos ao que está obrigado a socializar para que ninguén sospeite del, que cara afora compórtase como o home ideal pero que cando lemos o que pensa en realidade non é máis que un cínico completo e total, practicamente sen un so momento de sentimentos humanos.

 As novelas son máis ou menos curtas, ao estilo da clásica novela negra de toda a vida. Directas e sen demasiadas cousas fóra da historia principal. Os personaxes están perfectamente deseñados e plantexados, todos teñen a súa función. Ademais de centrarse no personaxe principal en cada unha delas temos a un asasino en serie que se converte no antagonista de Dexter, aquel ao que o seu escuro pasaxeiro ten máis ganas de coller e de matar. Incluso, aínda mantendo os rituais básicos que coñecemos da serie, os seus asasinatos non son tan estéticos, por dicilo dalgunha maneira, como vemos na televisión, aquí máis dunha vez convértense en algo brutal, ou máis brutal. A verdade é que se ven como auténticos asasinatos que como rituais produto dunha necesidade interior e unha liberación.

Dous Dexter parecidos pero distintos. Se sodes seguidores da serie eu vos recomendaría que tentarades ler as novelas, empezando loxicamente pola primeira, a máis parecida ao que coñecemos. Logo verémolas dunha maneira distinta, novas aventuras do señor Morgan e a súa escuridade interior. Eu volas recomendo, por certo, toda elas editadas por Umbriel ou Books 4 Pockett.

"Una vacante imprevista", J. K. Rowling

A autora de hoxe saltou á fama case de un día para outro. A publicación da súa primeira novela, dentro do xénero da literatura xuvenil, supuxo unha auténtica sensación e conseguiu que un bo montón de rapaces que non colleran un libro en moito tempo devoraran o seu con moitas ganas. O mesmo pasou co resto das historias centradas no mesmo personaxe, así como coas súas adaptacións ao cine. Ata o día de hoxe todas as súas novelas estaban dirixidas ao mesmo grupo de público e contaban a historia do mesmo grupo de personaxes. Por se alguén non se deu conta a autora é J. K. Rowling, a creadora de toda a saga de Harry Potter. Tras ese gran éxito non debe de ser sinxelo, rematada a historia do mago, afrontar a escrita dunha nova novela, moita responsabilidade, moitos lectores e críticos esperando para opinar sobre ela, tentar ou non escapar do feito ata ese momento e algúns condicionamentos máis, creo que é algo realmente complicado. Hai uns meses apareceu a que se publicitou como “primeira novela para adultos” de Rowling, titulada “Una vacante imprevista” e que rematei de ler hai pouco. Xa vos digo que esperaba algo máis e que me gustou menos do que esperaba.

Joanne Rowling naceu en 1965 en Yate, un pequeno pobo de Inglaterra. É licenciada en Filoloxía Francesa e Clásica pola Universidade de Exeter. Despois trasladouse a Londres onde traballou, entre outras cousas, como investigadora para Amnistía Internacional. Esbozou a idea das historias de Harry Potter durante case cinco anos, tras a idea xeral comezou coa primeira novela. Posteriormente viviu no norte de Portugal, onde foi profesora de inglés. En 1992 casa e ao ano seguinte ten unha filla. Tras separarse do seu marido volveu con ela a Edimburgo, onde rematou “Harry Potter e a pedra filosofal”. O libro apareceu en xuño de 1997, sendo inmediatamente un gran éxito de ventas. En 1998 aparece “Harry Potter e a cámara secreta”, continuando con “Harry Potter e o prisioneiro de Azkaban” en 1999. Todas elas repetiron o éxito e mantivéronse durante moito tempo nas listas de ventas de todo o mundo. No 2000 aparece o cuarto, “Harry Potter e o cáliz de fogo”, cunha edición dun millón de exemplares so no Reino Unido, batendo todos os récords de exemplares vendidos no seu primeiro día de publicación. “Harry Potter e a Orde do Fénix” publícase simultaneamente no Reino Unido, Estados Unidos, Canadá e Australia en xuño de 2003, rompendo todas as marcas anteriores. “Harry Potter e o misterio do príncipe” aparece en xullo de 2005, seguindo a tónica dos anteriores. O séptimo e último, “Harry Potter e as reliquias da morte” publicouse no 2007. Ademais escribiu dous pequenos libros que responden ao título de algúns dos libros de texto de Harry, “Animais fantásticos e onde atopalos” e “Quidditch a través dos tempos”, que aparecen no ano 2001. “Una vacante imprevista” aparece publicada en decembro de 2012 e é, polo momento, a primeira novela da autora tras as aventuras do mago Potter, como dixen esperada e recibida con opinións diversas.

A accións transcorre nun pequeno pobo inglés, o típico en moitos sentidos e que todos podemos imaxinar, chamado Pagford. Preto del está a cidade de Yarvil, coa que ten algúns problemas motivados pola construción hai uns anos dun barrio de vivendas de protección oficial, chamadas Os Prados. O lugar está máis cerca do pobo que da cidade, pero esas terras foron cedidas por un terratenente local en certo momento para construír esa pequena urbanización. O Consello Local de Pagford quere librarse de ter que manter esa zona e pretende que a cidade teña que facerse carto dela, entrando a formar parte da mesma e librando ao pobo dos gastos que representa. Ademais diso temos outro problema, hai unha clínica de desintoxicación de drogadictos, Bellchapel, que está un local alugado a Pagford e que algúns queren eliminar. No pobo temos case dous grupos enfrontados por estes dous problemas, uns queren manter Os Prados dentro do concello e tamén a clínica e outros queren librarse de ambos problemas dun tirón. Uns cren que a clínica da mal ambiente ao pobo e que Os Prados, onde agora viven familias de escasos recursos e moitos dos que van á clínica, tamén. Outros pensan que ante todo hai que axudar á xente que alí vive e aos que van á clínica. Ao principio da novela as cousas están completamente equilibradas, a decisión ten que tomala o Concello Municipal, que está dividido nestas dúas cuestións exactamente á metade. Pero este equilibrio rómpese nada máis empezar a ler, Barry Fairbrother morre de forma repentina. El era o maior defensor da permanencia de ambos elementos dentro do pobo, un home moi querido e apreciado por todos. Agora empeza unha verdadeira batalla na sombra e á luz entre as dúas faccións para entrar no Consello e conseguir o que queren. Uns pelexan por defender as súas ideas e outros ven a porta aberta para desfacerse de todo o que consideran negativo para o pobo. Esta loita fará saír o mellor e o peor de todos, facendo que o aparentemente tranquilo ambiente do pequeno pobo rompa e provocando que moitos segredos saian á luz, sen importar a quen se lle poida facer dano.

Esta é a historia central da novela, quizais unha pequena escusa para desenvolver unha serie de historias sobre o comportamento humano, nas cousas que podemos chegar a facer para conseguir aquilo que queremos sen ver a onde nos poden levar eses actos. Ademais diso teremos historias sobre a adolescencia e os seus problemas, sobre o enfrontamento entre os fillos e os pai, as relacións amorosas entre rapaces e adultos... Ao redor disto xoves inadaptados, nais drogadictas que non poden facerse cargo dos seus fillos, asistentes sociais que se ven desbordadas polo seu traballo e a súa propia vida... Ao final todo se traduce nun cúmulo de problemas, de enfrontamentos, de relacións complicadas a todos os niveis e na idea de poñer por riba de todo e de todos aquilo que uns queren por riba do que queren outros, o importante é impoñer algo sen ter en conta todas as posibles consecuencias e sen parar demasiado a analizar as cousas con claridade e responsabilidade.

Fíxome gracia iso de ler que era a primeira novela para adultos de Rowling. Moitas veces a separación entre este tipo de literatura e a xuvenil é máis que difusa. Creo que as historias de Harry Potter son lidas tanto por rapaces como por adultos. No meu caso recoñézome como fan do mago e lin con ganas todas as súas novelas, creo que un dos seus grandes méritos, xa o dixen ao principio, foi conseguir que xente que hai tempo que non lía fixérao. Creo que, ademais, a saga foi crecendo en intensidade e cada vez era algo máis “adulta” por dicilo de algunha maneira. As dúas últimas eran realmente negras, cheas de momentos intensos e duros, moito máis que calquera das anteriores e gustáronme moito. Neste caso non me pasou como con outras sagas de calquera tipo, creo que esta foi mellorando con cada entrega, crecendo en todos os aspectos, tanto como os seus personaxes, que xa coñecías perfectamente e que, ademais, teño que recoñecer que boto algo de menos. Rowling atrapoume con ese mundo de maxia, cuns personaxes moi definidos e cunhas características moi claras, a pesar de que ían evolucionando a medida que avanzaba a historia. Digo todo isto porque esta nova novela decepcionoume un pouco e incluso nalgún momento se me fixo demasiado longa.

Teño que recoñecer que me custou bastante meterme na historia. Por un lado porque os primeiros capítulos supoñen tal cúmulo de personaxes que en máis de un momento perdinme un pouco e tiña que parar máis dunha vez a pensar en quen eran, con quen estaban casados ou casadas, de quen eran fillos ou con quen se relacionaban. Chegado certo momento xa estaba un pouco máis claro, pero aínda así creo que quizais sobren algúns, tal cantidade pode restarlle algo de interese e intensidade á trama. Tamén hai unha gran cantidade de temas digamos secundarios, como comentei unhas liñas antes. Quizais teña o mérito de tratar as relacións persoais e os problemas dunha boa cantidade dos habitantes de Pagford, dando unha idea completa e total de como é a vida nese pequeno e idílico pobo que ao final non o é tanto, pero para min ao mesmo tempo quítalle intensidade e realidade a máis dunha desas historias. Ao mesmo tempo, non sei se intencionalmente ou non, algúns personaxes e situacións pasan do realista ao histriónico, a algo case incrible e esaxerado, con comportamentos que podemos recoñecer en moitos dos que nos rodean, pero que non parece posible que se misturen todos nunha soa persoa ou nunha soa familia. Ao final esa cantidade de tramas, de situacións e de personaxes fixo que me perdera un pouco, tanto na lectura como no interese pola mesma. Fíxoseme longa, as máis de seiscentas páxinas que ten parécenme demasiadas para a historia que nos está a contar. Incluso custoume recoñecer ese estilo fluído e áxil das súas novelas anteriores, que conseguían manterme lendo e ademais imaxinando á perfección aquilo que estaba a ler, algo que non me pasou neste caso.

Como digo unha lixeira decepción a lectura de “Una vacante imprevista”, aínda que como digo sempre isto non é máis que unha opinión completamente persoal, aínda que vin algúns comentarios que coincidían en certos aspectos comigo. Loxicamente tamén lin outros que non o facían, como sempre isto é algo completamente subxectivo e iso é o bo. Case desde o principio desorienteime un pouco, non fun capaz de meterme demasiado na lectura e iso non é bo. Non sei que pensarán outros lectores desta historia, espero os vosos comentarios.

"Homeland"

Tiña a serie de hoxe gravada desde hai xa algún tempo, aínda pendente. Hai pouco remataron de emitir en Fox a segunda temporada e entre o tempo que tiña e as excelentes críticas por todas partes, nominacións, premios e demais xa non deixei pasar máis tempo. Por fin hai uns días empezamos a vela e gustaríame telo feito algo antes, é das que realmente merecen a pena. Xa no seu momento, a primeira temporada era do ano 2011, aínda que por aquí chegou algo máis tarde, veu avalada por un gran éxito de crítica e público, tanto que en Estados Unidos está prevista a estrea da terceira para setembro deste mesmo ano. Iso si, fronte a outras son temporadas algo máis curtas, de doce capítulos cada unha de case cincuenta minutos de duración. Hoxe toca deixarvos un par de cousas sobre unha das últimas sensacións en series televisivas, “Homeland”. En estes dous anos nominada e gañadora en varios apartados dos coñecidos Globos de Ouro, sobre todo para a súa parella protagonista, ademais de varios premios menos coñecidos.

“Homeland” céntrase en dous personaxes, un masculino e outro feminino. Por un lado teremos ao marine Nicholas Brody. Tras oito anos, nos que se lle deu primeiro por desaparecido e logo por morto durante a guerra de Iraq, é rescatado dun xeito milagroso e levado de volta ao seu país. Oito anos pechado, torturado, maltratado que parecen afectarlle moito nalgúns momentos e moi pouco noutros. En casa esperan por el Jessica, a súa muller, e os seus dous fillos, Dana e Chris. O pequeno case nin o recorda e a súa muller, en todo ese tempo, tentou refacer a súa vida nalgúns sentidos. Por outro lado temos a Carrie Mathison, unha axente da CIA especializada no mundo árabe e que agora traballa na central tras realizar algúns traballos como axente de campo, traballos que non saíron, sobre todo un, demasiado ben. Agora esta convencida de que detrás do rescate de Nicholas hai algo máis, que volta convertido nun dobre axente encargado de despertar a algunha célula terrorista que ten por obxectivo cometer algún atentado de importancia nos Estados Unidos. Ademais, aínda que pouca xente sábeo, sofre un trastorno bipolar que a obriga a tomar medicación a diario, algo que lle provoca algo máis de ansiedade da desexada. Este é o eixo central dunha historia que fará que non perdamos nin un minuto da nosa atención, unha historia onde case ninguén parece ser o que é, onde todos parecen esconder algo e cuns guións que se encargarán de manter ao espectador en completa tensión, sempre esperando o inesperado e con momentos de grandes sorpresas. Pouco a pouco algúns interrogantes sobre a historia e os personaxes irán desvelándose, pero ao mesmo tempo abríranse outros. Unha historia moito máis complexa do que parece nun principio, con continuos cambios, saltos no tempo (sobre todo cara ao cativerio de Brody). Todos menos Carrie ven en Nicholas a un heroe de guerra, ela ve o que quere ver, a un espía dobre ou a un terrorista e é algo que nos tamén veremos e pensaremos a veces, pero non noutros moitos momentos. Iremos descubrindo as cousas case ao mesmo tempo que ela, tendo en conta que saberemos algunhas cousas máis, claro.

A serie tivo desde un principio un gran éxito no seu país, converténdose nunha das sensacións do ano. Detrás dela están guionistas de éxito e especializados en series sobre este xénero, algunha delas tan coñecidas como “24” ou “Expediente X”, exemplos de bo facer sobre todo no narrativo da televisión destes últimos anos. Non imos quitarlles mérito, pero hai que deixar claro que a idea orixinal da serie non é deles. Está baseada nunha serie israelí chamada “Hatufim”, traducida algo así como “Prisioneiros de guerra” e que, para min, é completamente descoñecida e non teño nin idea de se está moi preto ou non ao que podemos ver nesta versión americana. De todos modos, como digo, non lle imos restar méritos. Xa comentei máis dunha vez que os bos argumentos, boas direccións, as historias interesantes e que atrapan ao público están desde hai tempo na televisión moito máis que no cine. Estou a ver cousas moito mellores, máis atraentes, máis orixinais e mellor interpretadas nestes últimos anos na pequena pantalla que na grande, o que non deixa de ser curioso. Tanto é así que grandes actores, tanto principais como secundarios, están a pasarse a este medio, onde é evidente que atopan historias e papeis máis interesantes que os que lle pode ofrecer un panorama cinematográfico centrado en efectos especiais e versións de historias de hai anos. Conste que aínda quedan algunhas cousas que se salvan, pero cada vez menos.

A historia é realmente boa, pero as actuacións fan que sexa aínda mellor. De novo estamos ante uns actores realmente convincentes e moi destacados neste aspecto, tanto os principais como os secundarios, ningún deixa de resultar no que ten que facer. Ademais practicamente todos os personaxes son complexos, cheos de dobreces e formas de comportarse que desconcertan ao espectador. Unha actriz de cine de novo da o paso á televisión para interpretar un papel que parece feito á súa medida. O papel da axente da CIA é para Claire Danes, coñecida polos seus papeis en películas como “Romeo y Julieta” ou “Las horas”. Está xenial encarnando á complexa Carrie, obsesionada por demostrar que Nicholas é moito máis que un heroe e prisioneiro, que volta como un terrorista que quere cometer un acto monstruoso no seu propio país. A verdade é que ten moitos momentos nos que consegue convencer ao espectador por completo. O papel de Nicholas é para un actor quizais menos coñecido para os que non sexan seguidores da televisión, aínda que tivo algúns papeis importantes en películas. O actor é Damian Lewis, protagonista hai un tempo de outra boa serie, centrada esta vez no mundo da policía. A serie era “Life”, onde era un policía que pasou varios anos no cárcere por un crime que non cometera e que cando sae retorna ao seu traballo cunha actitude máis que curiosa. A serie era boa e el estaba xenial, pero aquí está aínda mellor. As súas caras, os seus xestos, a súa actitude e a súa forma de comportarse, enfrontarse á violencia durante o seu cativerio, a volta a casa cunha familia que o daba por morto, aos seus amigos ou a un país que quere convertelo nun heroe e un exemplo para que non se esqueza nunca o perigo dos atentados. Non haberá un so momento no que non nos preguntemos se realmente é o que di Carrie ou o que nos queremos crer, en todo momento estará entre un lado e o outro, ou nun punto intermedio que nos terá realmente desconcertados. Entre o resto destacar o papel do xefe de Carrie, outro personaxe que parece esconder algo, Saul Berenson. Como curiosidade comentar que é o actor Mandy Patinkin, o inesquecible Íñigo Montoya do clásico del cine “La princesa prometida”.

Unha serie con elementos de política ficción, de thriller e de drama, cun ritmo realmente interesante e onde sempre está a pasar algo. Hai que estar atento a calquera pequeno detalle porque todo o que pasa é importante para o desenvolvemento da trama. Cunha forma de filmar, de desenvolver a historia e de interpretala que recorda e fai unha homenaxe ás grandes historias do cine do mesmo xénero, tomando o mellor delas e facendo algo novo. Iso si, a serie é dura e explícita en todos os sentidos, non recomendada para estómagos sensibles. Hai escenas e momentos realmente duros e violentos, tanto por cousas que se ven como por cousas que se supoñen, aínda que nalgúns sentidos non deixa demasiado á imaxinación do espectador, sorprendendo máis dunha vez por ser tan directa. Levamos como seis capítulos da primeira temporada e estamos desexando que chegue o momento de poder seguir con ela, de seguir avanzando nesta complexa historia. Cada novo capítulo abre máis interrogantes, máis ideas que parece que van por un lado pero logo collen outro camiño. Sen saber realmente se Nicholas é un terrorista ou simplemente un preso liberado, sen saber que é o que move realmente á axente Carrie, que pasará coa muller e os fillos de Brody... Moitas preguntas sen resposta, e cando conseguimos responder a algunha resulta que nos deixan moitas máis para pensar. Supoño que a maior parte dos meus lectores xa a teñen visto, pero se aínda non o fixestes non a deixedes pasar, é desas que realmente merecen a pena.

"Alphas"

Un pouco de televisión para hoxe. Aproveitando que estamos agora a ver a segunda temporada deste serie vou deixarvos un par de cousas sobre ela. Imos dicir que é das que son soamente entretidas, non desas que te chaman a atención pola súa calidade ou argumento pero que ten suficientes elementos para pasar corenta minutos entretidos cunha historia decente e ben feita. Neste momento esta segunda temporada está a ser emitida polas canles de pago, en concreto en SyFy, cunha programación dedicada case en exclusiva ao mundo da ciencia ficción e a fantasía. Xa emitiron hai non demasiado tempo a primeira temporada e agora imos, máis ou menos, pola metade da segunda. A serie en cuestión chámase “Alphas”, e é fundamentalmente unha serie de ciencia ficción con algúns elementos de thriller e investigación.

Nun principio roza o mundo dos superheroes, xa que os seus protagonistas posúen algún tipo de capacidade que os deixa a medio camiño entre este tipo de personaxes e as persoas, imos dicir, máis normais. Non é que teñan uns superpoderes chamativos ou excesivamente especiais, non poden voar, lanzar teas de araña ou cousas desas, pero si que teñen cada un deles unha capacidade, unha habilidade especial que fai que sexan capaces de facer cousas que os demais non podemos. Preto do mundo da Patrulla X, cun mentor que coida deles, que os adestra, que os vixila e que os dirixe, sempre máis ou menos controlado por elementos do Goberno. El é do doutor Lee Rosen, neurólogo e psiquiatra que, ademais de dirixir o equipo de Alphas, é o encargado de buscar, controlar e tentar convencer a outras persoas con esas capacidades especiais para que se unan a eles e non loiten contra a humanidade. Estes Alphas con persoas con algún tipo de alteración cerebral, normalmente non xenética, que lles da certos superpoderes que poden ser útiles tanto para o ben como para o mal. Así teremos sempre unha oposición entre os membros do seu equipo e outros parecidos a eles que usan o seu poder para cousas que rozan a legalidade ou directamente non son nada legais. Entre esas capacidades especiais podemos ter o non sentir dor, desenvolver unha forza sobrehumana en momentos de alto risco ou perigo, ser capaz de ver todo o espectro electromagnético case como se estivese a ver unha televisión, ter os sentidos do olfacto ou o oído excesivamente desenvolvidos, ser capaz de convencer a alguén de que faga calquera cousa so co contacto visual, xerar electricidade ou lume, cuspir ácido... Veremos como os guionistas poden ser capaces de crear case calquera personaxe, calquera capacidade especial. Iso é o que teñen, capacidades especiais que fan que sexan completamente distintos do resto do seres humanos. Por ese motivo algúns, baixo a dirección de Rosen, traballan para o Goberno con encargos que eles non poden realizar e que soen estar dirixidos por algún tipo de alpha que ou non sabe controlar aínda os seus poderes ou que quere aproveitalos para accións delictivas ou de vinganza. Case sempre os antagonistas serán alphas, como veremos ademais a medida que discorren os capítulos, case dirixidos por un deles que quere acollelos a todos para tomar o control do mundo. Ademais estes outros están molestos porque todos os alphas que son capturados e non queren aceptar as ordes do Goberno son pechados nunha institución, un cárcere, onde os teñen vixiados e controlados.

O equipo central está formado polo citado doutor e cinco alphas. Cameron Hicks é capaz de ver na súa cabeza antes de que pase calquera combinación de movementos, ademais de ter unha puntería infalible gracias ao gran desenvolvemento da súa visión. Rachel Pirzad ten moi desenvolvidos case todos os sentidos. Nina Theroux é capaz de convencer a calquera de calquera cousa so con miralo. Bill Harken é o home de acción, un antigo policía capaz de ter unha gran forza en momentos de tensión. E deixo para o final ao meu favorito, Gary Bell, un rapaz autista que é capaz de ver como se foran imaxes calquera cousa que pase polo espectro de radiofrecuencia o u do espectro electromagnético, móbiles, cámaras, case calquera cousa.

Os guionistas son Michael Karnow e Zak Penn; o primeiro deles participou nos guións de varias das películas de superheroes destes últimos anos. O produtor é Jack Bender, coñecido por participar do mesmo modo en series de gran éxito como “Los Soprano”, “Perdidos” e outras. Os actores protagonistas non son demasiado coñecidos, exceptuando ao que realiza o papel do doutor Rosen. É un deses secundarios do cine que sempre dan a talla e incluso algo máis, a min gustoume sempre e aquí creo que está realmente ben, é David Strathairn, candidato ao Óscar por “Buenas noches y buena suerte” e ao que podemos ver actualmente na gran pantalla en “Lincoln”.

A serie como dixen ao principio é entretida e ten un desenvolvemento curioso e interesante. Os distintos que van aparecendo resultan sempre distintos e dan variedade aos argumentos. O equipo formado polos seis protagonistas é equilibrado e todos teñen algunha parcela importante dentro da historia, sendo todos imprescindibles para a resolución dos distintos casos que se van presentando. En todos os episodios temos momentos de relax ou de sorriso, que lle da tamén un aire máis que decente para pasar o rato. A primeira temporada funcionou case como unha presentación de todos eles e dos seus antagonistas. Moitos deles aparecerán agora na segunda que me está a gustar un pouco máis que a anterior. Ao final da primeira quedaba no aire unha especie de grupo de alphas que non queren traballar xunto ao Goberno e o que queren é dar problemas e enfrontarse a el, así como ao grupo do doutor Rosen, ao que queren convencer para que traballen con eles. Dirixidos por un misterioso personaxe que dará moito xogo á historia.

Para min o mellor da serie e que ademais lle da un punto de orixinalidade é que non ten para nada a espectacularidade das historias deste tipo. Dentro do elemento fantástico ten un desenvolvemento imos dicir case que realista, tanto nas historias como na forma de contalas. As relacións entre os distintos personaxes son tan importantes como os casos a resolver e fai que os vexas case como persoas que non teñen tantas cousas distintas ao resto. Non esperedes escenas espectaculares nin grandes parafernalias de efectos especiais, non hai explosións, raios nin grandes escenas que te deixarán coa boca aberta. Son heroes máis de andar por casa, tanto polos seus poderes como pola forma de comportarse. Todos eles teñen grandes problemas relacionados co seu poder, tanto na súa vida persoal como na cotiá, pero estes tampouco están tratados con excesiva transcendencia nin solemnidade, están tratados case como cousas normais, como os problemas que podemos ter calquera de nos no noso día a día, pero agravados por esa característica especial que os fai distintos. Todo isto está tamén reflectido na forma de filmala, tranquila e normal, sen practicamente ningún exceso.

De momento dúas temporadas e non sei se haberá unha terceira. Garante un rato de entretemento sen máis, pero como teño dito as veces, iso é o que a un lle apetece en certos momentos. Gústanme os personaxes protagonistas e a forma de comportarse que teñen, o demais dálle un punto máis de interese para poder vela. Unha serie decente para ver, como nos, en familia, aceptable para todos os públicos.

"Crímenes exquisitos", Nieves Abarca y Vicente Garrido

A novela que vos deixo hoxe chegoume, de novo, por unha recomendación do gran lector que é o meu pai. A verdade é que me estrañou non coñecela porque é de recente publicación e está a ter un éxito notable tanto de ventas como de críticas por parte dos que se dedican a comentar historias do xénero ao que pertence. Xa digo desde un principio que me gustou moito, mantívome en bastante tensión e con grandes momentos que non facían máis que animarme a ler. Hoxe toca novela do xénero negro, desas con asasinatos, policías e case todas as constantes do xénero, pero ben usadas e con moitos temas máis ao redor que lle dan, aínda, máis interese. Ademais é unha novela de autores españois, o que lle da, creo eu, un punto máis tendo en conta que a maior parte das novelas deste xénero soen vir doutros países. Vicente Garrido e Nieves Abarca son os seus autores, e o título é “Crímenes exquisitos”, editada no ano 2012 por Versátil.

Nieves Abarca Corral naceu en A Coruña en 1968. Estudou Historia da Arte e ten un Máster en Periodismo. Fixo un curso de especialista en perfís criminais baixo a dirección do coautor desta novela. Viviu en Londres durante un tempo. Foi directora dunha revista de divulgación cultural e colaborou en varias publicacións en A Coruña e Ponferrada como redactora e fotógrafa. Durante varios anos traballou nun cuartel da policía local. Gran lectora de todo tipo de xéneros, pero sobre todo de novela negra e de crimes. Actualmente estuda Criminoloxía e traballa no Concello da súa cidade natal. Esta é a súa primeira novela.

Vicente Garrido Genovés naceu en 1958. Graduouse en 1980 en Criminoloxía pola Universidade Complutense de Madrid, posteriormente doutorouse en Psicoloxía pola Universidade de Valencia, na que é profesor asociado de Psicoloxía Penal e de Educación Correccional. Completou os seus estudos cun posgrao na Universidade de Ottawa e desde 1991 é profesor visitante da Sociedade Británica de Psicoloxía da Universidade de Salford (Reino Unido). En España foi asesor da Dirección Xeral de Institucións Penitenciarias e do Servizo de Rehabilitación do departamento de Xustiza de Cataluña, ademais exerceu como consultor de Nacións Unidas para a Prevención da Delincuencia Xuvenil en Latinoamérica. É autor de varios libros especializados en temas relacionados cos seus estudos e traballo, ademais de artigos en multitude de revistas. Actualmente dirixe un programa para delincuentes sexuais en varios cárceres. En 1998 colaborou coa Garda Civil na identificación e captura do asasino de cinco mulleres en Castellón, realizou o seu perfil criminal e trala súa detención actuou como perito para os tribunais. É colaborador habitual de varios programas de radio e televisión. Esta é a súa primeira novela de ficción.

En “Crímenes exquisitos” empezaremos coñecendo a súa protagonista feminina, a inspectora da policía Valentina Negro, que antes do seu ascenso ten unha participación central na detención en Vigo dun importante delincuente sexual. De aí pasaremos á campiña inglesa, no pobo de Withby aparece o cadáver de Patricia Janz, unha rapaza que é asasinada dunha forma brutal. O seu cadáver aparece coa cabeza separada do corpo e a boca chea de allos, recreando unha escena da novela “Drácula”, de Bram Stoker. E pasamos a A Coruña, a cidade onde transcorre a parte central da historia. Lidia Naveira, unha rapaza nova, filla dun importante home da cidade, é secuestrada. Aos poucos días aparece asasinada nun lago dun parque da cidade, e de novo o asasino recrea unha obra de arte, neste caso un cadro do pintor inglés John-Everett Millais. A inspectora Negro está agora destinada en esta cidade, onde vive co seu pai e o seu irmán, Freddy. Os seus pais tiveron un tremendo accidente de coche que tivo como consecuencia a morte da súa nai e que o seu pai viva nunha cadeira de rodas. É case unha novata na comisaría, pero por diversas razóns terase que encargar de dirixir o caso do secuestro e asasinato de Lidia, un caso complicado e que irase complicando cada vez máis. O asasino, ademais de sádico e cruel, é impecable, non deixa nin unha soa pista e as portas parecen estar pechadas desde o principio. Javier Sanjuán é un famoso criminólogo que ademais de dar clases na Universidade de Valencia, escribe libros e ten o seu propio programa de televisión. Casualmente está na cidade para dar unhas conferencias e a inspectora Negro acudirá a el en busca de axuda, coa idea de que realice un perfil do asasino e poida botarlles unha man co caso. Xunto a ela o inspector xefe Iturriaga, o inspector Carlos Larrosa e o subinspector Velasco, ademais dos axentes que traballarán con ela no caso. En Inglaterra temos tamén ao inspector xefe Gervais ou ao detective Keith Servant, gracias aos que poderemos ir relacionando un crime co outro dadas as grandes similitudes entre ambos. Un asasino en serie que opera en dous países distintos? Todo parece apuntar a esa teoría, pero non será fácil nin demostrala nin atopar pistas ao respecto. Ademais ao pouco de comezar a investigación empezarán a relacionalo todo con Pedro Mendiluce, un dos homes máis ricos da zona, seguido desde hai tempo pola policía como sospeitoso de gran cantidade de delitos, estafas, sobornos, trata de brancas e incluso do asasinato da súa propia esposa. Ao seu lado o seu sicario e home para todo, Sebastián Delgado, un sádico e brutal personaxe, capaz de calquera cousa para axudar ao seu xefe ou a si mesmo. E xunto a eles a avogada Raquel Conde, que ademais é a exmuller de Sanjuán, á que levaba tempo sen ver. E no medio o mundo do periodismo representado por Lúa Castro, unha reporteira sen escrúpulos e capaz de facer o que sexa con tal de conseguir unha exclusiva e o fotógrafo Jaime Anido, cortado máis ou menos polo mesmo patrón. E tamén teremos ao atractivo Cristian Morgado, o especialista en arte ao que recorrerán para tentar desentrañar as claves de varios dos asasinatos. Todos estes personaxes darannos unha historia chea de sorpresas que atrapará ao lector ao pouco de empezar a historia.

Novela negra no seu estilo quizais máis clásico en canto ao desenvolvemento da acción e nalgúns dos seus personaxes. Xoga á perfección con case todas as claves do xénero ademais de darnos unha serie de protagonistas e antagonistas moi ben deseñados e todos eles importantes para o desenvolvemento da acción. O fío central é impecable. O asasino en serie que opera cunha limpeza impresionante e que ten desconcertada á policía. A conexión do asasinato en A Coruña co que aparece en Inglaterra, con tal cantidade de similitudes que é imposible pensar que non poidan estar relacionados. Uns asasinatos tan impresionantes pola súa posta en escena como pola brutalidade dos mesmos, un relacionado coa literatura e outro coa pintura, e quizais haxa máis, claro está. Todos eles relacionados co arte nalgunha das súas expresións, algo que fará que o asasino sexa coñecido como o “Artista”.

Pero ademais teremos unha boa cantidade de temas máis ou menos secundarios relacionados directamente con este fío central. O mundo das drogas, a prostitución e a trata de brancas, a especulación inmobiliaria na cidade, os sobornos e a corrupción, abusos de menores, relacións sadomasoquistas, a prensa sensacionalista... Unha boa cantidade de temas que teñen case sempre detrás o ansia de diñeiro e poder, o destacar por riba dos demais e ser alguén importante. Todos estes temas teñen unha presencia importante dentro da historia e axudan en gran medida a acrecentar o interese pola lectura, por saber que máis vai pasar, que será deses personaxes e esas historias, como rematarán esas situacións. Non estamos so ante unha novela negra, senón ante un mundo sórdido, cheo de violencia e corrupción en case todos os campos.

Por outro lado a linguaxe usada é directa, violenta e tan brutal como a historia que nos van contar os autores. Unha linguaxe estudada para resultar diaria e simple ao mesmo tempo, onde os personaxes non se cortan un pelo e falan como o lector esperaría en cada momento. O sexo e a violencia están contados dun modo directo, tanto que nalgún momento pode resultar máis que desagradable, axudando a que poidamos imaxinar en todo momento á perfección tanto os momentos de dor ocmo os de pracer, que de ambos haberá na historia.

Gústame bastante a novela negra, sobre todo se é capaz de contarme unha historia que me enganche tanto polo que nos conta como polos personaxes que interveñen. O interese da lectura non decae en ningún momento, sempre está a pasar algo, pechando unhas portas e abrindo outras, tendo ao lector case sempre en tensión e preguntándose que pasará a continuación e por onde camiñará a historia, e sobre todo preguntándose quen é o asasino e por que fai o que fai. Todos os personaxes teñen a súa parte importante na historia que se vai ramificando en varias direccións pero que acaba converxendo nun final sorprendente e moi ben planificado. A historia discorre dun modo fluído, alternando varias accións e con cambios de lugar que fan que esteamos pendentes sen que nos perdamos en absoluto. Non é nada simple e ao mesmo tempo todo vai transcorrendo dun modo claro para o lector.

Pois gustoume moito. Nalgúns comentarios lin que algunhas persoas pensaban que era demasiado longa, que as súas máis de oitocentas páxinas parecíanlle algo excesivas. A min, tras rematala, non me deu a impresión de ter lido esa cantidade, é máis, pasóuseme moito antes que outras máis curtas porque creo que o interese da historia crece a medida que avanzamos. As distintas relacións entre os personaxes, as resolucións de certos temas ou a aparición de novos camiños na historia fan que te metas na trama case sen darte conta. Por algún lado lin que cabía a posibilidade de vela como unha primeira novela dunha especie de saga que supoño que tería como protagonistas aos dous centrais desta, Valentina Negro e Javier Sanjuán, se é así e son capaces de contarnos outra historia tan atractiva e entretida como esta espero por ela con ganas. Moi recomendable para os amantes do xénero negro, espero que vos guste tanto como a min.